Een groot deel van de fotosynthese op aarde wordt gedaan door de Prochlorococcus, de kleinste en meest voorkomende bacterie in de oceanen. Dit levert ons 20 tot 30 procent van de aardse zuurstofproductie op. Plastic verstoort hun groei en dus ook dit proces. Plastic blijkt bovendien giftig voor koraal, zoöplankton en fytoplankton. Als het plankton het overleeft, gaan de opgenomen gifstoffen in de voedselketen omhoog als het plankton wordt gegeten door hogere dieren. Bovenin die keten zit de mens. Het ligt allemaal heel ingewikkeld door de vervuiling van de micro-surface-layer. Lees daarover in aflevering 7 tot 9 van het artikel ‘Ontwrichtend gif – de derde mondiale crisis’ in de rubriek Ontwrichting. Zie ook de noot bij aflevering 8.

De aantasting van het plankton ten gevolge van microplastics wordt voor de laatste 70 jaar op de helft geschat! Minder groei van fytoplankton betekent minder kooldioxide-assimilatie door de oceanen. De oceanen zijn een ‘put’ waarin een groot deel van de door ons geproduceerde kooldioxide verdwijnt. In plaats van de plantaardige omzetting van kooldioxide in biomassa en zuurstof, lost het nu vaker op in het zeewater en vormt daar koolzuur. En dat verhoogt de zuurgraad (uitgedrukt in de pH) van de zee, wat zeer ernstige gevolgen kan +hebben. (Bij verzuring wordt de pH lager.) De verzuring van de oceanen is al enige tijd gaande. In de jaren veertig van de vorige eeuw was de pH van de oceanen 8,17. Op dit moment is hij gedaald naar 8,03. Het IPCC-scenario van ‘business as usual’ voorspelt voor het jaar 2045 een pH van 7,95. Bij verzuring legt allerlei oceaanleven met kalkskeletten door oplossing het loodje. Dat begint bij een pH van 8,04 en bij 7,95 gaat vrijwel alles verdwijnen. En het zijn juist de planktonsoorten die bij het onderhouden van het toplaagje een sleutelrol vervullen, die bij een zuurgraaddaling als eerste het loodje leggen. Er is hier sprake van een positieve terugkoppeling.