In aflevering 2 van het artikel ‘Ingrijpen in systemen’ in de rubriek Complexiteit zet Donella Meadows twaalf hefbomen op een rij in volgorde van effectiviteit. In de rest van het artikel worden ze behandeld. Hier een kleine greep uit deze middelen: subsidies als stromende kranen, buffers als stabiliserende fondsen, fysieke systemen als loodgieterswerk, vertragingen en de haalbaarheid van aanpassingen, de relatieve kracht van negatieve en positieve terugkoppelingen en de stap van materie naar informatie met informatiestromen en wie er over kan beschikken, de meent (commons), beloningen, straffen en belemmeringen, vervolgens zelf-organisatie, oftewel de macht om de systeemstructuur uit te breiden, te veranderen, te doen evolueren, en doelen, oftewel de macht om het oogmerk of de functie van het systeem aan te passen. Tenslotte komt Meadows uit bij het paradigma dat kan veranderen, al gebeurt dat natuurlijk niet zomaar. Het is niet voor niets het op één na hoogste niveau van ingrijpen. Zie verder bij paradigma. Meadows eindigt met de hefboom van het ongebonden zijn aan enig paradigma. Het heeft iets verlichts, maar het is meesterschap.

Zie ook hefboom voor ingrijpen bij de klimaatcrisis als een toepassing van het ingrijpen in systemen volgens Donella Meadows. Vergelijk dit met gebrek aan eensgezindheid.

George Monbiot beschrijft in het artikel ‘De hongerkloof’ in de rubriek Complexiteit hoe het mondiaal voedselsysteem zijn veerkracht verliest door het ingrijpen van de agribusiness. Het wereldwijde voedselsysteem – dat wil zeggen de manieren waarop we ons voedsel verbouwen, verhandelen, verwerken, verpakken, distribueren, kopen en opeten – heeft alle kenmerken van een complex systeem. En de zes elementen van systemische veerkracht boeten snel aan kracht in. Het gaat om diversiteit, asynchroniteit, overtolligheid, modulariteit, brandschotten, en back-up systemen. Lees hierover meer in het betreffende artikel.