De moderne landbouw zit gevangen in een positieve terugkoppelingslus, die leidt tot een onomkeerbaar verlies aan bodemstructuur en voedingselementen. De Nederlandse landbouw is mondiaal gezien misschien wel het verst is ‘doorontwikkeld’. Voor de beschrijving ervan put het tweede artikel ‘Planten en boeren, met hun drang’ in de rubriek Ecologie uit het boek Biodivers boeren, geschreven door Jan Willem Erisman en Rosemarie Slobbe (aflevering 4-6). Bij het streven naar specialisatie en maximalisatie is de biodiversiteit uit het oog verloren. Dat is niet langer houdbaar. Het moet heel anders. De auteurs zetten de diverse problemen voor ons op een rij: een energie vretend systeem, monoculturen waaruit de natuur verbannen is (zoals grasland zonder klaver of kruiden), een gedecimeerde vogelstand, een doorbroken kringloop, verslemping, gebrek aan nutriënten, enzovoort. Er volgen ook adviezen wat je als boer minimaal moet doen (aflevering 6), zoals de bodem niet onbedekt laten, niet of minder diep ploegen, gewasrotatie toepassen, ook stikstofbindende gewassen telen, geen zware machines gebruiken, en dergelijke. Op die praktijk volgt bijvoorbeeld strokenteelt en agroforestry. Zie ook boeren en bodem en planten en boeren, het artikel in het kort.